ياد ايامی......
ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸۳/٦/۳٠  

باسمه تعالی                                                                                                                                                                                                                خيلی خستم.

نميدونم چرا خوابم نمی بره.

امروز خيلی خوش گذشت.خونه ی ضحی اينا دعوت بوديم.مولودی بود و هم مهمونی مکه شون.

زهرا مريم فائزه فاطمه(امين...) سمانه (مکا...) يگانه هم بودن.

راستی صالحه هم بود.منتهی کاميونی که بايد عشوه های مسخره ی خانومو جمع کنه نبود چون هيچ کی تحويلش نگرفت...............

خيلی خوش گذشت.

من برای اينکه يه لحظه با دوستام باشم حاضرم جونمو بدم.

فائزه تو هم مثه منی .مگه نه؟

راستی فائزه جون ان شاء الله که خوشبخت شی.

فائزه يادته قرار بود ......................

ای زرنگ.......

يادته وقتی سوم راهنمايی  قرار شد تو کنار من بشينی من مثه ابر بهار گريه

می کردم؟

يادته اول دبيرستان....           پيش هم می نشستيم؟

چقدر خوش می گذشت.........

يادته وقتی خانم دری گفت کنار هم نشينيد تو مثه ابر بهار گريه ميکردی؟

........................

وای . بگذريم

راستی علی چه طوره؟ از شاهرود اومد؟

 

 

آه خدا جون...............

دختر در حالی که آروم آروم اشک ميريخت قول داد که وقتی که اون بهش زنگ ميزنه ديگه گوشی رو  ور نداره.............

اما .............

دختر با اينکه ميدونست او گريشو نمی بينه ولی تو دلش می خوند:

              اشک من خودتو نگه دار نيا پايين منو رسوا می کنی............

                                               

چقدر دلم براش سوخت.............

 

دلت نسوزه سيما جون.......

 

راستی هر روز بيشتر عاشق مامان گربه و نی نی هاش می شم

چه حس خوبيه حس دوست داشتن...........

حتی اگه مامان گربه و بچه هاش باشن.................

                              خوب ذيگه ...................... 

 
 
 

 


کلمات کلیدی: