ای که پنجاه رفت و در خوابی مگر اين پنج روزه دريابی
ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸۳/۸/٢٥  

باسمه تعالی

خواب خوشی وقت سحر ديدم و يادم نرود

روی تو با ديده ی تر ديدم و يادم نرود

 پرده از رازت کشيدم          سوی خود بازت کشيدم     آنقدر نازت کشيدم تا نشستی

روی دامانت چو اشک افتاده بودم              نغمه های عاشقی سر داده بودم

کای جفا جو کن وفايی.............

                             ناگهان آمد به يادم رنج هستی

 

          ای روزگار..........

          ای دل غافل...........

روزا يکی پشت سر اون يکی ميادو ميره ولی سيما هنوز خوابه.............

نمی دونم کی می خواد بيدار شه..........

وقتی که ديگه هيچ فرصتی نمونده؟؟؟؟؟؟

ای دل غافل...........

خوش به حال اونايی که تونستن از اين ماه رمضون استفاده کنن.

آدم نمی شم که........

وقتی که تموم می شه تازه می فهمم چه بلايی سرم اومده و ای کاش از خواب بيدار می شدم......

سيما با اينکه می دونی هيچ اعتباری به زنده بودنت حتی يک لحظه ی ديگه نيست چه برسه به ماه رمضون سال ديگه باز هم خوابيدی؟

ای دل غافل...........

ای خدا..............

                        الهی استغفار خواستن غفران توست

                                با خاطره ی گناه چه کنم؟

                                                                       دست علی يارتون

                                                                                    خدا نگهدارتون....


کلمات کلیدی: