ای ......
ساعت ٤:۳٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳۸۳/۱۱/۳  

باسمه تعالی

دوستای گلم سلام.انشا الله که حال همتون خوب خوب باشه و تا عمر دارم خبر ناراحتيتون رو نشنوم.

الان که دارم اين متن رو می نويسم خيلی دلم گرفته خيلی......

اين دفعه الحمدلله دليلشو خوب می دونم.

۵ شنبه شب با دوستان با قطار اومديم تهران.منتها چون راه ها خراب بود و امکان بسته بودنش هم بود (هم هراز هم فيروزکوه) با قطار اومديم.وگر نه که من تمام اتوبوس هارو استاد کردم.

 

امروز صبح هدی زنگ زد که امشب با قطار بريم بابل نه با اتوبوس.چون.......

بله.......فکر می کنم که ديگه همتون خبر افتادن يه اتوبوس به داخل دره بر اثر ريزش کوه رو شنيده باشين.

دلم خيلی گرفته.....۲ تا از بچه های دانشگاهمون هم توش بودن.

*پسر*دار فانی رو وداع گفت......سميرا...سميرا هم تو کماست...براش دعا کنيم...

 

آره دلم خيلی گرفته.....

وای................... .وای................وای.................

خدا.............خدا..خدا جون.......چقدردلم خيلی گرفته.....

 

ديروز صبح قربونی داشتيم(راستی عيدتون هم مبارک)چند نفر نا شتاخته به در خونه اومدند و نذری خواستند.....آخرين نفر که اومد من رفتم دم در.....

يه پير زن خسته پير  ...............وای.......

وقتی برام دعا می کرد احساس مرگ داشتم...

حالم از خودم به هم می خوره.ديروز حتی جرات نگاه کردن به آيينه هم نداشتم که من در اين شرايط و او.....................

ای خدا................

ای خدا................

ای خدا................

ای خدا................دلم خيلی گرفته.....

دلم خيلی گرفته.....

                            .....دلم خيلی گرفته......

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود......................

                                         به کجا می روم آخر ننمايی وطنم...............

 

خداجون منو وقتی از اين دنيای لعنتی ببر که از تمام گناهام پاک شده باشم.....

                                                                           يا علی

                                                                                خدا نگهدار همتون.

 


کلمات کلیدی: