ياد ايامی که در گلشن فغانی داشتم...
ساعت ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٦/۱۱/۱٥  

                                  باسمه تعالی

  

 

جالبه!اولین باری رو که شروع کردم توی وب بنویسم رو اصلا یادم نمیاد ولی آخرین بارش رو یادمه 16/11/85 بودو الان 15/11/86 هستش.

اون موقع ها چه حوصله ای داشتم.نمی گم الان ندارم ها ،الان مورد حوصله تغییر کرده.خودم بهتر از هر کسی می دونم که اگر دوباره می خوام بنویسم ،فقط و فقط به خاطر دل خودمه و بس.من خیلی رو راست تر و رک تر از دو سه سال پیش شدم.

دوستای گلم دلم براتون خیلی تنگ شده،اما اگه با کامنت های بی پروای من رو به رو شدید دلگیر نشید (دنیا مجازیه) دنیای واقعی هم یک بعدیه ،به اعتقاد من!

   

دیگه چی بگم؟هیچی دیگه....

با مامان بابا هاتون خوب رفتار کنید ، چون حتی یه لحظه دریغ کلی ضرر بهتون    می زنه!می خواین گوش کنید می خواین نکنید، صلاح مملکت خویش خسروان دانند...

دیگه....

 با همسراتون دعوا نکنید...

بچه هاتون رو گاز نگیرید...

به اطرافیان جفتک نزنید...

تو کار مردم هم فضولی نکنید...

دست تو دماغتون نکنید...

آسه برید آسه بیاین گربه شاختون نزنه...

به گربه های بی پناه توی این سرمای سگ کش  پناه بدید...

از مالتون ببخشید (قرار نیست با خودتون ببرید تو قبر)...

اینقدر هرزگی نکنید (برای روح خودتونن بده)...

دیگه دیگه...اگه بازم احتیاج به نصیحت داشتید همین هارو دوباره بخونید...

اول به خودم ،دوم به دیوار ،سوم به...

                                  

                                          مواظب دلتون باشید

 

و در آخر:

         عزیز دلم:*

         هر که دلارام دید، از دلش آرام رفت   چشم ندارد خلاص هر که در این راه رفت


کلمات کلیدی: