مرغ باغ ملکوتم نيم از عالم خاک چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم
ساعت ۳:۱٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳۸۳/٦/٢۸  
باسمه تعالی                                              
روزها فکرمن اين است و همه شب سخنم      
                                        که چــــرا غافـــل از احوال دل خويشتنم
از کجا آمـــده ام آمدنـــــــم بهـــــــر چـه بود       
                                          به کجـــا مـــــی روم آخر ننمايی وطنم

                                                  

 

مانده ام سخت عجب کزچه سبب ساخت مرا 
                                           يا چه بودست مراد وی از اين ساختنم
آنچه از عالم علويست من آن گو يـــــم     
                                           رخت بر بستـه بر آنم که بدان جا فکنم      

 

يا مرا بر در خم خانهء آن شاه بريد     
                                               که خمـار من آنجاست همانجا شکنم
خنک آن روز که پرواز کنم تا بر دوست  
                                                بــه اميد سر کويش پر و بالی بزنم
 
                                
 
 
کيست آن گوش که می شنود آوازم     
                                               يا کدامين که سخن می کند اندر دهنم
کيست از ديده که از ديده برون می نگرد  
                                          يا چه شخص است نگويی که منش پيرهنم

تا به تحقيق مرا منـــزل و رد ننمــــايد      
                                                يکـــــدم آرام نگيرم نفســـــی دم نزنم
می وصلم بچشــــان تا در زنـــدان ابد  
                                               از سر عربده مســــتانه بهم در شکنم
نه به خود آمدم اينجا که به خود باز روم   
                                            آن که آورد مــرا  باز بـــــرد تا وطــــــنم

                                                       

 

 

 


کلمات کلیدی: